Zelf heb ik, overigens, de neiging te zeggen: gôh al weer? Mijn boekenkast bevat, bijvoorbeeld, het in 1981, naar aanleiding van een toen door het NIBIN gehouden symposium, door SMO (Stichting Maatschappij en Onderneming) uitgegeven boek 'Sociale rekenschap'. Ook tref ik daarin aan de eind 1986 aan professor drs. J.W. Schoonderbeek RA ter gelegenheid van zijn emeritaat aangeboden opstellenbundel 'Maatschappelijke berichtgeving'. Overigens was in 1979 van het MAB al een bijzonder nummer verschenen onder de titel 'De vermaatschappelijking van de onderneming'.

In het boek uit 1981 publiceert Dr. H. Schreuder zijn bijdrage onder de titel 'Waarden en normen achter berichtgevingsvormen'. Dus zo’n 30(!) jaar geleden speelden ‘waarden en normen’ (toen nog in de goede volgorde – PS) al een rol bij het maatschappelijke debat omtrent bedrijfsactiviteiten en (vervolgens) de berichtgeving daaromtrent. Reden was, dat in de loop van de zeventiger jaren van de vorige eeuw het besef begon door te dringen, dat berichtgeving omtrent de financiële prestaties van (met name grote, al dan niet multinationale) ondernemingen toch geen zuivere indicatie vormde omtrent hun bijdrage aan de welvaart. Met name andere ‘stakeholders’ raakten geïnteresseerd in informatie die hen meer aanging, zoals sociale aangelegenheden betreffende het personeel of effecten op de (leef)omgeving als gevolg van de ondernemingsactiviteiten.  Drs. H.C. Dekker signaleert in zijn bijdrage 'Huidige stand van zaken van de maatschappelijke berichtgeving' een Amerikaans artikel uit 1976 betreffende de toenemende belangstelling bij accountants, managers en overheidsfunctionarissen voor ‘social accounting’. Deze maatschappelijke berichtgeving of ‘social accounting’ wordt dan omschreven als: ‘de identificatie, meting, controle en rapportage van maatschappelijke en economische effecten van een organisatie op de maatschappij’.

In zijn inleidende artikel op genoemde opstellenbundel geeft prof. dr. J. Klaassen RA aan, dat 'Maatschappelijke berichtgeving' een term is die een breed vakgebied kenschetst. 'Het gaat daarbij om alle vormen van periodieke systematische informatieverschaffing door organisaties aan "de maatschappij". Dit is een breder gebied dan het gebied van de financiële verslaggeving …'

Wanneer nu dus weer de belangstelling voor Maatschappelijk verantwoord ondernemen is opgelaaid en dus weer nagedacht moet worden over de berichtgeving daaromtrent, kan het zeker nuttig zijn om de (weliswaar wat oudere) literatuur die daar reeds over verschenen is  er nog eens op na te slaan. We moeten niet alleen zuinig zijn met grondstoffen maar ook met reeds ontwikkelde ideeën.

Paul Th. Stoele RA AA CCP, Accountancy Consultant (info@stoele.nl)