Dit middel wordt

ingezet, omdat ‘men’ (bijvoorbeeld) vraagt: Is die jaarrekening van dat bedrijf betrouwbaar? Kan ik mijn beslissing om mijn geld aan dat bedrijf uit te lenen gerust baseren op de door hen verstrekte informatie? Is dat bedrijf mogelijk een betrouwbare werkgever, waar ik jarenlang carrière zal kunnen maken? Houdt dat bedrijf zich aan de milieuregels? En verwerkt dat bedrijf alleen betrouwbare grondstoffen?

Inlevingsvermogen
Het zijn die verschillende vragen, die door de accountant (mede)-beantwoord moeten worden. Kortom. Bij zijn rapportering zou de accountant die vragen voor ogen moeten hebben en minder hoe goed hij zijn werk heeft gedaan. Dat vraagt inlevingsvermogen in en oprechte aandacht voor (de vragen van) de potentiële gebruikers van de door bedrijven en instellingen verstrekte informatie waarbij de accountantsverklaring of het accountantsrapport ter waarborging van de betrouwbaarheid wordt gevoegd.

180°-draai
Voor veel accountants zal dit aanvoelen als een 180°-draai. Zij zijn, immers, opgeleid en getraind in het met grote zorgvuldigheid uitvoeren van het optimale controleproces om aldus een voldoende betrouwbare basis te verkrijgen voor de uitspraken die gedaan moeten worden. Technisch zijn zij daar dan ook goed in. De accountants zeggen dan ook graag dat zij de betreffende wet- en regelgeving , zoals de accounting- en controlestandaarden, nauwkeurig hebben nageleefd. Het vervelende is, dat ‘men’, de gebruikers van de accountantsrapporten en –verklaringen,  dat graag wil aannemen, maar dat het hen vooral interesseert of zij betrouwbare antwoorden op hun vragen krijgen.

 “Vaar niet blind op een verklaring van een accountant”
Juist door de standaardisering en ook de sterke juridisch oriëntatie van de accountantsverklaringen zoekt menigeen tevergeefs naar antwoord op de vragen over continuïteit of het ontbreken van fraudes. Sterker. Het bracht accountant Korf van KPMG voor de Commissie De Wit tot de uitspraak; “Vaar niet blind op een verklaring van een accountant”.  Mist de accountant dan inderdaad het gevoel, dat ‘men’ dat nu juist zo graag wel zou willen doen? De accountants zijn er toch juist voor hen, het (onvolprezen) “maatschappelijk verkeer”? Zo lijkt het er op dat de accountant zijn rol van communicator niet goed invult en (wellicht) op dat gebied nog veel te leren heeft!